Ανεμογεννήτρια – μπαλόνι γεμάτη ήλιο παράγει τριπλάσια ενέργεια

Μια νέα γενιά ανεμογεννήτριας στη μορφή γιγάντιου μπαλονιού ανέπτυξε η αμερικανική εταιρεία Altaeros, με έδρα τη Βοστώνη, υποστηρίζοντας ότι η τεχνολογία της θα φέρει φθηνή ανανεώσιμη ενέργεια σε απομακρυσμένες κοινότητες, μη συνδεδεμένες με το δίκτυο. Η γεννήτρια περικλείεται σε ένα τεράστιο μπαλόνι, το οποίο παράγει ενέργεια αιωρούμενο σε ύψη χιλιάδων μέτρων από το έδαφος.

Πρόκειται για έναν αεροδυναμικό αγωγό από ύφασμα γεμάτο ήλιο, ο οποίος είναι τυλιγμένος γύρω από μια συμβατική ανεμογεννήτρια τριών λεπίδων.

Στόχος της εταιρείας ήταν να εκμεταλλευτεί τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν σε μεγάλα ύψη χωρίς το κόστος της εγκατάστασης ψηλών πύργων που χρησιμοποιούνται στις ανεμογεννήτριες που αναπτύσσονται στο έδαφος.

Όπως υποστηρίζει η κατασκευάστρια εταιρεία, το πρωτοποριακό αερόστατο παράγει μέχρι και τριπλάσια ενέργεια συγκριτικά με τις συμβατικές ανεμογεννήτριες, με την παραγωγή ενέργειας να αυξάνεται αναλογικά με την ταχύτητα των ανέμων.

Η Altaeros επικεντρώνεται στον σχεδιασμό μιας σχετικά μικρής ιπτάμενης ανεμογεννήτριας, ικανής να παράγει μεταξύ 30 και 100 μεγαβάτ ενέργειας, ποσότητας που μπορεί να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες μικρών απομακρυσμένων κοινοτήτων.

Το σύστημα που επεξεργάζεται αυτοκατευθύνεται για να εκμεταλλευθεί τους ισχυρότερους ανέμους, χωρίς να χρειάζεται ανθρώπινη παρέμβαση.

Επίσης το σχήμα του μπαλονιού σχεδιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μεγιστοποιεί τη ροή του ανέμου στο εσωτερικό της γεννήτριας, ενώ το κόστος συντήρησης είναι αρκετά χαμηλό.

Αν η ιπτάμενη ανεμογεννήτρια δοκιμαστεί με επιτυχία σε μικρές, απομακρυσμένες κοινότητες, επόμενος στόχος είναι η εγκατάστασή της σε μεγάλες πόλεις παγκοσμίως για την παραγωγή φθηνής πράσινης ενέργειας.


Πηγή: econews.gr

Συνέχεια»

Επιστήμονες κατασκευάζουν χέρι από υδρογέλη που αντιδρά στο φως

Εμπνευσμένοι από την ίδια τη φύση, επιστήμονες του University of California Berkeley ανέπτυξαν ένα νέο είδος υδρογέλης (hydrogel) που έχει την ικανότητα να αντιδρά στο φως.

Αυτό που προσπάθησαν να μιμηθούν είναι η ιδιότητα ορισμένων φυτών -γνωστή ως φωτοτροπισμός- να στρέφονται έντονα προς μια πηγή φωτός εξαιτίας της άνισης ανάπτυξής τους (μεγαλύτερη πυκνότητα αυξίνης εκεί που φωτίζονται λιγότερο με αποτέλεσμα να γέρνουν προς το φως). Έτσι αυτό που έκαναν ήταν να δημιουργήσουν ένα χέρι από υδρογέλη που αντιδρά στο φως και το οποίο θα μπορούσε να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο σε μελλοντικές εφαρμογές που απαιτούν ευκαμπτα υλικά.

Ο επικεφαλής της έρευνας Seung-Wuk Lee σχολιάζει:

“Καταφέραμε να μιμηθούμε τον τρόπο με τον οποίο τα κύτταρα των φυτών μεγεθύνονται και συρρικνώνονται βάσει του φωτός με έναν πολύ ακριβέστερο τρόπο. Η ανομοιόμορφη συρρίκνωση του gel είχε ως αποτέλεσμα να στρέφεται έντονα προς το φως”. Πηγή: techgear.gr

Συνέχεια»

Βιοδιασπώμενες πάνες από διοξείδιο του άνθρακα και ανακυκλωμένο χαρτόνι

Το μωρό σας λερώθηκε; Δύο πρόσφατα τεχνολογικά επιτεύγματα φιλοδοξούν να μετατρέψουν το άλλαγμα του μωρού σας σε μια -κατά το δυνατόν- “καθαρή” ιστορία. Τουλάχιστον ως προς τα υλικά από τα οποία προέρχονται οι πάνες. Μια επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τον Γουέσλεϊ Μπερνσκέττερ του Πανεπιστημίου Brown ανακάλυψε έναν βιώσιμο και οικονομικό τρόπο για να δημιουργήσει ακρυλικό -μια ουσία που βρίσκεται στις πάνες- χρησιμοποιώντας διοξείδιο του άνθρακα.

Το ακρυλικό είναι μια χημική ουσία που περιέχεται στο υπεραπορροφητικό υλικό στις πάνες και τα πολυεστερικά υφάσματα. Πλέον, οι επιστήμονες βρήκαν ένα τρόπο να βελτιώσουν τη διαδικασία παραγωγής του ακρυλικού.

Το πολυμερές (ακρυλικό) είναι μια από τις χημικές ουσίες που βρίσκονται στις πάνες, μαζί με το πολυαιθυλένιο στο εξωτερικό στρώμα, που τις κάνει “αθάνατες”, δηλαδή ανθεκτικές στη βιοδιάσπασή τους στις χωματερές.

Κάθε χρόνο παράγονται δισεκατομμύρια τόνοι πολυμερών για πάνες, από τη θέρμανση του προπυλενίου που βρίσκεται στο αργό πετρέλαιο.

Η ερευνητική ομάδα κατασκεύασε το πολυμερές αναμειγνύοντας το διοξείδιο του άνθρακα με αέριο αιθυλένιο και έναν μεταλλικό καταλύτη και στη συνέχεια συνδυάζοντας τη χημική ουσία που παράχθηκε με ένα “οξύ Λιούις”, έναν υποδοχέα δηλαδή ζευγών ηλεκτρονίων.

Στόχος των επιστημόνων είναι να αναπαράξουν τη διαδικασία σε μεγαλύτερη κλίμακα και να βρουν μια ανανεώσιμη πηγή βιομάζας για να παράξουν αιθυλένιο.

—Πάνες από χαρτόνι

Η Ευρώπη παράγει περίπου 60 εκατ. τόνους ανακυκλώσιμου χαρτιού ετησίως, το 40% εκ των οποίων είναι χαρτόνι.

Το κέντρο VTT Technical Research Centre με έδρα στη Φινλανδία βρήκε πώς το ανακυκλωμένο χαρτόνι θα μπορούσε να συμβάλλει στην κατασκευή βιοδιασπώμενων μη υφασμένων προϊόντων οικιακής υγιεινής όπως πάνες, πετσέτες και υφάσματα καθαρισμού σε αντίθεση με τα πολυμερή που μένουν για πάντα στις χωματερές.

Η μέθοδος που ανέπτυξε το VTT συμβάλλει στη μείωση του κόστους των ανωτέρω προϊόντων. Κι αυτό διότι τα προϊόντα από ανακυκλωμένο χαρτόνι είναι 20% φθηνότερα από τα μη υφασμένα προϊόντα που προέρχονται από βιομάζα ξύλου.

Η βασική πρόκληση στη μέθοδο του VTT είναι η απομάκρυνση υλικών όπως η λιγνίνη και η ημικυτταρίνη από το χαρτόνι.

Χρησιμοποιώντας λιγότερο νερό, το VVT πέτυχε την παραγωγή καθαρής κυτταρίνης από τα ανακυκλωμένα χαρτόνια και την παραγωγή οικολογικών προϊόντων υγιεινής.

Οι πάνες αντιπροσωπεύουν μια αγορά 2 δισ. δολαρίων ετησίως, ενώ οι προσπάθειες παραγωγής οικολογικών προϊόντων έχουν ξεκινήσει από τη δεκαετία του 1980. Πηγή: econews.gr

Συνέχεια»

“Τεχνητό φύλλο” φωτοσυνθέτει και παράγει ενέργεια με ηλιακό φως και νερό. Η λύση στο ενεργειακό πρόβλημα;

Γι’ αυτό μας προκάλεσε το ενδιαφέρον το “τεχνητό φύλλο” που δημιούργησε ο Daniel Nocera (βιοχημικός) μετά από δεκαετίες έρευνας, το οποίο μπορεί να φωτοσυνθέσει όπως τα πραγματικά φύλλα εκμεταλλευόμενο την ηλιακή ακτινοβολία και το νερό.

Το “τεχνητό φύλλο” είναι ουσιαστικά ένα wafer πυριτίου, το οποίο όταν βρέχεται μπορεί να αποδώσει 100watts για 24 ώρες με μόλις 1 λίτρο νερό. Όταν βραχεί, γίνεται διαχωρισμός του υδρογόνου από το οξυγόνο και στη συνέχεια το υδρογόνο συλλέγεται και αποθηκεύεται σε ειδική κυψέλη καυσίμου.

Σύμφωνα με τον Nocera, το σύστημα αυτό θα μπορούσε να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες 3 δισ. ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση σε πηγή ενέργειας και μάλιστα έχει βελτιωθεί έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί “βρώμικο” νερό, μη επιτρέποντας στα βακτήρια να σχηματίσουν αποικία στην επιφάνεια του wafer.

“Πρόκειται για μια πολύ σημαντική καινοτομία που βοηθά στην επίλυση του θεμελιώδους προβλήματος σχετικά με τη χρήση του φύλλου σε αναπτυσσόμενες χώρες και άλλες απομακρυσμένες περιοχές. Ανακαλύψαμε έναν τρόπο να απομονώνουμε τα βακτήρια έτσι ώστε να μη σχηματίζουν βιομεμβράνη επάνω στην επιφάνεια του φύλλου, με αποτέλεσμα ο καταλύτης (το φύλλο) να μπορεί να αυτοθεραπευθεί και να επαναχρησιμοποιηθεί”

Λέτε να είναι αυτή η λύση για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;




Πηγή: techgear.gr

Συνέχεια»

Φόρεμα από μετάξι… αράχνης!

Ένα φόρεμα που θα χαρίζει στην κάτοχό του λίγη από την αίγλη της… Spiderwoman, χάρη στην πανίσχυρη ύφανσή του με μετάξι αράχνης έφτιαξε η ιαπωνική εταιρεία Spiber. To υλικό από το οποίο έχει δημιουργηθεί το μπλε κοκτέιλ φόρεμα, έχει λάβει την ονομασία Qmonos, η οποία προέρχεται από την ιαπωνική λέξη kumonosu, που σημαίνει ιστός αράχνης.

Το μετάξι αράχνης είναι περίπου πέντε φορές ισχυρότερο από το ατσάλι και πολύ πιο ελαστικό από το νάιλον. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι, σε περίπτωση που το μετάξι της αράχνης χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μιας πανοπλίας, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν ανθεκτικότερο του κέβλαρ, ανάλογα με το είδος της αράχνης από το οποίο προέρχεται το μετάξι.

«Αραχνοΰφαντο» υλικό μπαλαντέρ


Λόγω της μεγάλης αντοχής, της ελαστικότητας και των αντιβακτηριακών ιδιοτήτων του, το μετάξι της αράχνης μαγνητίζει εδώ και καιρό το ενδιαφέρον του επιστημονικού κόσμου, καθώς θα μπορούσε να οδηγήσει στην παραγωγή μιας νέας γενιάς υπερανθεκτικών προϊόντων – από «άτρωτα» σχοινιά για αλεξίπτωτα, μέχρι στολές αστροναυτών και τεχνητά αιμοφόρα αγγεία.

Η μεγάλη δυσκολία ωστόσο, εντοπίζεται στο γεγονός ότι οι αράχνες παράγουν μια μικροσκοπική ποσότητα μεταξιού με σκοπό την ύφανση του ιστού τους, αφομοιώνοντας μάλιστα ταχύτατα το μετάξι που τυχόν περισσεύει. Για τον λόγο αυτόν, η Spiber ανέπτυξε μια τεχνολογία η οποία βασίζεται σε συνθετικά γονίδια τα οποία οδηγούν βακτήρια στην παραγωγή φιβροΐνης, της δομικής πρωτεΐνης του μεταξιού της αράχνης. Χάρη στη συγκεκριμένη τεχνολογία, η εταιρεία είναι σε θέση να υφαίνει τη φιβροΐνη σε ύφασμα.

«Το ύφασμα Qmonos θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από διάφορες βιομηχανίες, από αυτοκινητοβιομηχανίες μέχρι φαρμακοβιομηχανίες» υπογραμμίζει ο πρόεδρος της ιαπωνικής εταιρείας Καζουχίντε Σεκιγιάμα.

«Πρόκειται για το πρώτο βήμα προς μια κατασκευαστική διαδικασία η οποία δεν θα βασίζεται στο πετρέλαιο» τονίζει.

Σε δύο χρόνια μαζική παραγωγή

H εταιρεία Spiber αποτελεί τεχνοβλαστό του Πανεπιστημίου Κέιο, στο Τόκιο. Μέχρι στιγμής έχει συνολικά καταθέσει 16 ευρεσιτεχνίες γύρω από την τεχνογνωσία της επεξεργασίας του μεταξιού της αράχνης.

Στην παρούσα φάση, η εταιρεία ετοιμάζεται να ενώσει τις δυνάμεις της μάλιστα με την Kojima Industries για την κατασκευή ενός εργοστασίου, με δυνατότητα μηνιαίας παραγωγής περίπου 100 κιλών συνθετικού μεταξιού. Η Spiber στοχεύει μέχρι το 2015 να έχει αγγίξει τη μαζική παραγωγή των 10 τόνων συνθετικού μεταξιού τον χρόνο.

Το κλασικό υπερ-φόρεμα εκτίθεται στο συγκρότημα κτιρίων Roppongi Hills στο Τόκιο, στο πλαίσιο της διαφημιστικής καμπάνιας της εταιρείας γύρω από την τεχνολογία που κρύβει το υλικό Qmonos.


Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Νέο είδος αμφίποδων, παγκοσμίως άγνωστο, ανακαλύφθηκε σε σπήλαιο στη Λάρισα

Ένα νέο είδος αμφίποδων, άγνωστο μέχρι σήμερα στους επιστήμονες, εντοπίστηκε στο σπήλαιο Μελισσότρυπας Ελασσόνας στη Λάρισα, μετά από έρευνες δυο ετών. Ο νέος οργανισμός ανακαλύφθηκε από Γερμανούς και Ρουμάνους σπηλαιολόγους, με επικεφαλής τον σπηλαιοδύτη, επιστημονικό συνεργάτη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Βόλου, Μάρκο Βαξεβανόπουλο.

Το νέο είδος αμφίποδων ανήκει στο γένος Nighargus και ζει αποκλειστικά σε μια μικρή λίμνη μέσα στο σπήλαιο της Μελισσότρυπας.

Παίζει σημαντικό ρόλο στη σπηλαιογένεση και ο προσδιορισμός του έγινε με βάση τα μορφολογικά χαρακτηριστικά και την ανάλυση του DNA.

Όπως μεταδίδει το ethnos.gr, εκτός από το μικροσκοπικό είδος αμφίποδων, οι ερευνητές παρατήρησαν στο σπήλαιο Μελισσότρυπας, το οποίο εξερευνήθηκε για πρώτη φορά το 2007, εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, έναν καταρράκτη και νυχτερίδες.

Η πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του το σπήλαιο είναι εύκολη, ωστόσο υπάρχουν στενωποί και δύσκολα περάσματα.

Η θερμοκρασία στην είσοδο ανέρχεται στους 13 βαθμούς Κελσίου, ενώ στο εσωτερικό φτάνει τους 17 βαθμούς. Η υγρασία είναι σταθερά 100%.

Παλαιότερα στο σπηλαιο υπήρχαν τρείς λίμνες, ωστόσο σήμερα έχει απομείνει μόνο μια, όπου και εντοπίστηκε το νέο είδος. Πηγή: econews.gr

Συνέχεια»

Είναι αυτό το πρώτο πτηνό;

Ένα κινεζικό απολίθωμα που φέρει το εύγλωττο όνομα «Πουλί της Αυγής» (Aurornis) και έχει ηλικία περίπου 160 εκατ. ετών, είναι ο νέος διεκδικητής του τίτλου του αρχαιότερου προγόνου των πουλιών, τον οποίο έως τώρα κατέχει ο «Αρχαιοπτέρυξ», για τον οποίο όμως πρόσφατα προέκυψαν αμφιβολίες αν ήταν όντως πουλί ή δεινόσαυρος.

Το «ξεχασμένο» εύρημα

Το νέο εύρημα πάντως έρχεται να στερεώσει, από ανατομική άποψη, τη θέση του διάσημου, πιο εξελιγμένου και κατά 10 εκατ. χρόνια νεότερου «Αρχαιοπτέρυγα» (Archaeopteryx) ως αρχέγονου πουλιού και όχι ως μέλους της οικογένειας των δεινοσαύρων. Η νέα ανακάλυψη εξάλλου ενισχύει την άποψη ότι η ικανότητα πετάγματος αναπτύχθηκε μόνο μια φορά στους δεινόσαυρους και οδήγησε στην εξέλιξη των πουλιών.

«Αν πράγματι είναι το πιο πρωτόγονο πουλί, πρόκειται για τεράστιας σημασίας ανακάλυψη» δήλωσε ο παλαιοντολόγος Στέφεν Μπρουσάτε του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Όμως άλλοι επιστήμονες αμφιβάλλουν ότι όντως πρόκειται για το πρώτο πουλί, ενώ μερικοί αμφισβητούν ακόμα και την αυθεντικότητα του απολιθώματος, επειδή αφενός δεν ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές αλλά από ένα Κινέζο αγρότη που μετά το πούλησε σε ένα έμπορο απολιθωμάτων και, αφετέρου, επειδή βρίσκεται σε υπερβολικά καλή κατάσταση.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον παλαιοντολόγο Πασκάλ Γκοντφρουά του Βασιλικού Βελγικού Ινστιτούτου Φυσικών Επιστημών των Βρυξελλών, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», σύμφωνα με το BBC, το Γαλλικό Πρακτορείο και το «Science», εντόπισαν και μελέτησαν το απολίθωμα, που εδώ και χρόνια βρισκόταν ξεχασμένο στα αρχεία ενός κινεζικού μουσείου.

Τα χαρακτηριστικά

Το πρωτο-πουλί έχει μήκος περίπου μισό μέτρο από την άκρη του ράμφους ως το τέλος της ουράς του. Πιθανώς ήταν ένας μικρός φτερωτός δεινόσαυρος με μικρά κοφτερά δόντια, που είχε πλέον αρχίσει να γίνεται πουλί.

«Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για πουλί, αν και αυτές οι υποθέσεις είναι πάντα πολύ επίμαχες. Οι διαφορές ανάμεσα στα πουλιά και στους δεινόσαυρους (που έμοιαζαν με πουλιά αλλά δεν πέταγαν), είναι πολύ λεπτές» δήλωσε ο Γκοντφρουά και πρόσθεσε ότι είναι αδύνατο να ειπωθεί με βεβαιότητα αν το «Πουλί της Αυγής» πετούσε ή όχι - και πόσο καλά. Είναι πιο πιθανό, όπως είπε, ότι χρησιμοποιούσε τις φτερούγες του για να κάνει σύντομες πτήσεις-άλματα από δέντρο σε δέντρο.

Η κάποτε σαφής διάκριση ανάμεσα στους δεινόσαυρους και τα πουλιά έχει αρχίσει να θολώνει όλο και περισσότερο, καθώς συνεχώς νέα ευρήματα έρχονται στο φως, ιδίως στην Κίνα. Ο Γκοντφρουά πιστεύει ότι υπήρξε μια ομαλή και συνεχής εξελικτική πορεία από τους δεινόσαυρους στον Aurornis, από εκεί στον Αρχαιοπτέρυγα και, τελικά, στα σύγχρονα πουλιά.


Το «Πουλί της Αυγής» είχε μήκος περίπου μισό μέτρο από την άκρη του ράμφους ως το τέλος της ουράς του

Οι αμφιβολίες

Άλλοι όμως επιστήμονες έχουν αμφιβολίες. Ορισμένοι επιμένουν ότι ο Αρχαιοπτέρυξ, που πριν από 150 εκατ. χρόνια πετούσε με τις καλοσχηματισμένες φτερούγες του, σχετίζεται περισσότερο με τους δεινόσαυρους (όπως ο τρομερός Velociraptor) παρά με τα πουλιά. Σε αυτή την περίπτωση, η ικανότητα πετάγματος θα είχε εξελιχτεί όχι μια φορά, αλλά τουλάχιστον δύο. Αρκετοί παλαιοντολόγοι θεωρούν ότι μόνο ο διάσημος Αρχαιοπτέρυξ, που ανακαλύφθηκε το 1861 στη Γερμανία (επιβεβαιώνοντας την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου), δικαιούται τον επίζηλο τίτλο του πρώτου πραγματικού πουλιού.

Η εξέλιξη των πουλιών συνέβη κάποια στιγμή στη διάρκεια της Ιουρασικής περιόδου πριν από περίπου 160 εκατ. χρόνια, όταν μερικοί σαρκοφάγοι δεινόσαυροι άρχισαν να αναπτύσσουν σκελετούς κατάλληλους για πέταγμα στον αέρα και να βγάζουν τα ανάλογα φτερά από το σώμα τους. Περίπου 30 είδη φτερωτών δεινοσαύρων έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, τα περισσότερα στην Κίνα. Τελικά, μια ομάδα αυτών των πλασμάτων διαχωρίστηκε εξελικτικά και αποτέλεσε τα πουλιά που γνωρίζουμε σήμερα.

«Γνωρίζουμε ότι τα πουλιά είναι δεινόσαυροι, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε την ακριβή γενεαλογία των πουλιών» δήλωσε ο Μπρουσάτε, παρά τη νέα ανακάλυψη. Συνεπώς το «σίριαλ» της καταγωγής των πουλιών θα έχει και άλλα επεισόδια στο μέλλον. Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Πλησιάζει η ανάσταση των μαμούθ;

Η ανακάλυψη ενός καλοδιατηρημένου θηλυκού μαμούθ σε νησί του Αρκτικού Ωκεανού σήμανε συναγερμό στην επιστημονική κοινότητα. Ρώσοι ερευνητές εντόπισαν κατεψυγμένα δείγματα αίματος του μαμούθ ενώ επίσης απέσπασαν ιστούς του ζώου. Κορεάτες επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι αυτά τα δείγματα τους επιτρέπουν να σχεδιάσουν μια προσπάθεια κλωνοποίησης του τεράστιου ζώου.

Η ανακάλυψη

Ερευνητές του Νοτιο-Ανατολικού Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου ταξίδεψαν στα Νησιά του Νοβοσιμπίρσκ, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα που βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό στα ανοιχτά της Σιβηρίας. Εκεί η θερμοκρασία τον χειμώνα κυμαίνεται κατά μέσο όρο μεταξύ των -28 ως -31 βαθμών Κελσίου ενώ το καλοκαίρι φθάνει μέχρι τους 18-19 βαθμούς.

Σε ένα εξ αυτών των νησιών πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια ένα θηλυκό μαμούθ έχασε τη ζωή του, πιθανώς πέφτοντας μέσα σε έναν βάλτο. Οι τοπικές συνθήκες έχτισαν ένα παγωμένο «φέρετρο» μέσα στο οποίο το σώμα του μαμούθ διατηρήθηκε σε εξαιρετική κατάσταση. Σύμφωνα με τις πρώτες αναλύσεις πρόκειται για το πιο καλοδιατηρημένο κατάλοιπο μαμούθ που έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα.


Ένας εκ των ερευνητών εργάζεται στην καλοδιατηρημένη σορό του μαμούθ

Τα δείγματα

Το πιο εκπληκτικό και σημαντικό εύρημα όμως δεν ήταν αυτό καθαυτό το κατεψυγμένο σώμα του μαμούθ αλλά τα δείγματα αίματος που βρέθηκαν κάτω από αυτό. Προφανώς καθώς το μαμούθ πάλευε για να ξεφύγει από τη φυσική παγίδα στην οποία είχε πέσει, μάτωσε και το αίμα που άρχισε να ρέει στη συνέχεια πάγωσε και έτσι διατηρήθηκε σε άριστη κατάσταση. Οι ερευνητές συνέλεξαν επίσης μυϊκούς ιστούς από το σώμα του μαμούθ.

Σύμφωνα με τους ειδικούς κλειδί στην άριστη διατήρηση του σώματος αλλά και του αίματος ήταν ότι παρέμειναν σταθερά στην κατάψυξη όλα αυτό το διάστημα. Δεν υπήρξαν δηλαδή, περίοδοι στις οποίες οι τοπικές κλιματικές συνθήκες οδήγησαν στο ξεπάγωμα και στη συνέχεια στην εκ νέου ψύξη του σώματος και του αίματος του μαμούθ διαδικασία που θα κατέστρεφε τα δείγματα DNA.

«Μείναμε έκπληκτοι όταν εντοπίσαμε αίμα και καλοδιατηρημένους μυϊκούς ιστούς. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε στη διάθεση μας αίμα μαμούθ. Δεν υπήρχαν μέχρι σήμερα ευρήματα που να δείχνουν πώς ρέει το αίμα των μαμούθ. Είμαστε τυχεροί που το αίμα διατηρήθηκε και σκοπεύουμε να το μελετήσουμε πολύ προσεκτικά» δήλωσε στην εφημερίδα «The Siberian Times» ο Σέμιον Γκριγκόριεφ επικεφαλής του Μουσείου των Μαμούθ που ανήκει στο Νοτιο-Ανατολικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο.


Το καλοδιατηρημένο αίμα του μαμούθ

Η κλωνοποίηση

Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι τουλάχιστον ένα ζωντανό κύτταρο του μαμούθ θα έχει καταφέρει να επιβιώσει. Κορεάτες επιστήμονεςαπό την πελυρά τους ευελπιστούν ότι θα πάρουν δείγματα του DNA του μαμούθ και θα καταφέρουν να τα τοποθετήσουν μέσα σε πλήρες γονιδίωμα. Στη συνέχεια το γενετικό υλικό θα τοποθετηθεί μέσα σε εμβρυϊκά κύτταρα από τα οποία θα έχει αφαιρεθεί το δικό τους DNA. Αν ολοκληρωθεί με επιτυχία και αυτή η διαδικασία θα πρέπει να βρεθεί μια κατάλληλη παρένθετη μητέρα για να (επανα)φέρει στη ζωή ένα μαμούθ. Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Ερασιτέχνης βρήκε τα αρχαιότερα αυγά δεινοσαύρου

Τα πιο πρώιμα και αρχαιότερα έμβρυα δεινοσαύρου ανακάλυψε τυχαία το 2005 ο ερασιτέχνης συλλέκτης απολιθωμάτων Art Walen, κατά τη διάρκεια των διακοπών του στη δυτική Πορτογαλία, στην περιοχή Lourinhã, που είναι πλούσια σε απολιθώματα. Καθώς περπατούσε, ο συλλέκτης εντόπισε τσόφλια αυγού, τα οποία τον οδήγησαν σε μια φωλιά δεινοσαύρων.

Παλαιοντολόγοι του μουσείου της περιοχής προχώρησαν σε εκσκαφή. Αυτό που τους προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι τα αυγά ήταν καλυμμένα στην επιφάνειά τους με ένα περίεργο, κυψελοειδές υλικό, το οποίο έβλεπαν για πρώτη φορά.

Όταν εξέτασαν τα ευρήματα στο εργαστήριο τους περίμενε άλλη μια έκπληξη. Η φωλιά περιείχε έμβρυα δεινοσαύρων, τα οποία είχαν αναμειχθεί με τα λιωμένα αυγά, κάτι εξαιρετικά σπάνιο καθώς μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί ελάχιστες τέτοιες ανακαλύψεις.

Αναλύοντας τα κόκαλα των εμβρύων οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η φωλιά ανήκε σε τορβόσαυρο, ο οποίος ταξινομείται στα θηριόποδα όπως και ο Τυραννόσαυρος Ρεξ ή τα σύγχρονα πτηνά.

Τα δείγματα θεωρούνται εξαιρετικής σημασίας γιατί συγκαταλέγονται στα πιο πρώιμα, αλλά και αρχαιότερα έμβρυα δεινοσαύρου που βρέθηκαν ποτέ.

Ο Τορβόσαυρος βρίσκεται στα πρώτα κλαδιά του γενεαλογικού δέντρου των δεινοσαύρων, δηλαδή στην αρχή της εξέλιξης των γιγάντιων ζώων.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα αυγά που εντοπίστηκαν αποτελούνται μόνο από ένα προστατευτικό στρώμα, ενώ τα αυγά των μεταγενέστερων δεινοσαύρων αποτελούνται από δυο και των σημερινών πτηνών από τρία.

Η σχετική μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Scientific Reports. Πηγή: econews.gr

Συνέχεια»

«Ανάσταση» φυτών που είχαν παγώσει πριν 400 χρόνια

Φυτά που είχαν παγώσει πριν από 400 περίπου χρόνια, στη διάρκεια της λεγόμενης «Μικρής Εποχής των Πάγων» (1550-1850), «ξύπνησαν» και άρχισαν να βλασταίνουν και να ανθοφορούν ξανά. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτή η αναπάντεχη «ανάσταση» δείχνει με ποιο τρόπο τα φυτικά οικοσυστήματα του πλανήτη έχουν καταφέρει να ανακάμψουν τόσες φορές μετά από τις διαδοχικές εποχές των παγετώνων.

Οι Καναδοί ερευνητές του πανεπιστημίου της Αλμπέρτα, με επικεφαλής την Κάθριν Λα Φαρζ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το BBC και το «Science», ανακάλυψαν κατεψυγμένα βρύα στον «Παγετώνα των Δακρύων» στον Αρκτικό Καναδά.

Σε αυτή την περιοχή, οι πάγοι υποχωρούν πλέον με ρυθμό περίπου τριών έως τεσσάρων μέτρων το χρόνο, φέρνοντας έτσι πάλι στο φως εκτάσεις ξηράς, που επί αιώνες ήσαν θαμμένες κάτω από τον πάγο. Οι επιστήμονες πήραν στο εργαστήριο δείγματα από τα εν λόγω ανθεκτικά φυτά που αποκαλύφθηκαν και με την μέθοδο της χρονολόγησης με ραδιενεργό άνθρακα υπολόγισαν ότι ζούσαν πριν από περίπου 400 έως 600 χρόνια.

Προς μεγάλη έκπληξή τους, οι βιολόγοι διαπίστωσαν ότι τα αρχαία φυτά, που εκτιμάται ότι είχαν ξαναβγει στο φως πριν από δύο χρόνια το πολύ, ήδη είχαν αρχίσει να πρασινίζουν. Όταν οι επιστήμονες φύτεψαν μερικά βρυόφυτα στο εργαστήριο και τους παρείχαν θρεπτικές ουσίες, νερό και φως, αυτά άρχισαν να μπουμπουκιάζουν και να αναπτύσσονται. 'Αγνωστοι παραμένει για πόσο καιρό είναι δυνατό τα κύτταρα αυτών των φυτών να διατηρηθούν ζωντανά σε συνθήκες κατάψυξης.

Η υποχώρηση των καναδικών παγετώνων φέρνει επίσης σταδιακά στο φως άγνωστα έως τώρα είδη φυκών και μικροοργανισμών (κυανοβακτηρίων). Πηγή: kathimerini.gr

Συνέχεια»

Ένα καταπράσινο «νησί» σε μια θάλασσα… άμμου!

Κοντά στην πρωτεύουσα Λίμα του Περού ένας μύθος κυκλοφορεί ανάμεσα στους ντόπιους εδώ και αιώνες, όσους ακριβώς μετράει και η δημιουργία της όασης Huacachina, που θεωρείται μία από τις ωραιότερες του κόσμου. Μια όμορφη πριγκίπισσα των Ίνκα περιπλανιόταν ανάμεσα στους αμμόλοφους, θαυμάζοντας την ομορφιά της σε έναν καθρέφτη που κουβαλούσε επάνω της. Ένας κυνηγός την κοίταζε με βλέμμα ερωτικό… Τρέχοντας εκείνη να ξεφύγει, ο καθρέφτης έπεσε από τα χέρια της και έσπασε. Εκεί ακριβώς δημιουργήθηκε η όαση Huacachina!


Γνωστή και ως η «όαση της Αμερικής», αποτελεί μία από τις ελάχιστες οάσεις που υπάρχουν σήμερα στην αμερικανική ήπειρο, ενώ είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά θέρετρα εδώ και αρκετές δεκαετίες, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου.


Νερά που καθρεφτίζουν το φυσικό τοπίο, υψηλής ποιότητας εγκαταστάσεις και φιλόξενοι κάτοικοι «υπόσχονται» μια μοναδική εμπειρία διαμονής. Επιπλέον, η θέα προς την έρημο, ειδικά κατά τη δύση του ήλιου, είναι μια εικόνα μαγική.


Κι αν συμπληρώσουμε σε αυτήν τους sandsurfers που κατεβαίνουν με ταχύτητα τους αμμόλοφους αλλά και τους ρομαντικούς επισκέπτες που απολαμβάνουν μια βαρκάδα στα ήρεμα νερά, ε τότε τα λόγια είναι απλώς περιττά!













Πηγή: perierga.gr

Συνέχεια»

Βίντεο καταγράφει πλάσμα που μοιάζει με γοργόνα

Το γύρο του κόσμου κάνει το βίντεο που προβλήθηκε από γνωστό επιστημονικό κανάλι. Στο βίντεο, το οποίο γυρίστηκε σε μια παραλία στην πόλη Kiryat Yam του Ισραήλ, απεικονίζεται επάνω στα βράχια ένα πλάσμα που μοιάζει με γοργόνα!

Το πλάσμα, με ουρά ψαριού, σώμα και κεφάλι ανθρώπου, εξαφανίζεται στο νερό αμέσως μόλις αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη παρουσία, αφήνοντας άφωνους τους πάντες.


Πηγή: ourlife.gr

Συνέχεια»

Το πιο παράξενο σημείο του ωκεανού

Μερικά από τα πιο τρομακτικά και παράξενα πλάσματα του βυθού βρίσκονται συγκεντρωμένα μόλις σε ένα τετραγωνικό μίλι θάλασσας στην Ινδονησία.


Πηγή: tvxs.gr

Συνέχεια»

Η βαθύτερη σπηλιά στον κόσμο!

Το σπήλαιο της Krubera Σπήλαιο (ή σπήλαιο Voronya) είναι το βαθύτερο γνωστό σπήλαιο στη Γη, το οποίο βρίσκεται στην οροσειρά Arabika Massif του δυτικού Καυκάσου, κοντά στην πόλη Gagra της Αμπχαζίας. Το βάθος του φτάνει τα 2.191 μέτρα και πολλές αποστολές προσπάθησαν να… καταδυθούν στα έγκατα της Γης προκειμένου να εξερευνήσουν την απόκοσμη ομορφιά του.


Το 2001 ήταν η πρώτη φορά που μια ουκρανική αποστολή σπηλαιολόγων κατέβηκε μέχρι τα 1.710 μέτρα βάθος, τραβώντας τις πρώτες φωτογραφίες από το εσωτερικό του.


Το 2007 ο ορειβάτης Gennadiiy Samokhin κατάφερε να φτάσει στο… τέρμα, απαθανατίζοντας τα περισσότερα από τα σημεία του σπηλαίου και δίνοντας τη δυνατότητα στους θεατές να θαυμάσουν την εκπληκτική ομορφιά του. Οι εικόνες κόβουν την ανάσα και ανεβάζουν την εδρεναλίνη στα ύψη, ενώολόκληρη η περιοχή αποτελεί ένα από τα πιο hot τουριστικά σημεία της χώρας, αλλά και ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα από επιστημονική άποψη.











Πηγή: perierga.gr

Συνέχεια»

Ποιες θάλασσες θα «ψηλώσουν»;

Οι πάγοι που λιώνουν και το θερμόμετρο που ανεβαίνει «φουσκώνουν» σταθερά τα νερά των θαλασσών. Το πού ακριβώς θα οδηγηθεί η θαλάσσια στάθμη αποτελεί αντικείμενο μελέτης και διαφωνίας για τους επιστήμονες, από τις ως τώρα εκτιμήσεις όμως η απειλή για τις παράκτιες περιοχές είναι ορατή. Το μέγεθός της δεν θα είναι ωστόσο παντού το ίδιο. Αλλες περιοχές θα πληγούν περισσότερο και άλλες λιγότερο ενώ ορισμένες, όπως η Γροιλανδία, ίσως και να δουν τα νερά τους να... κατεβαίνουν εξαιτίας ενός «παιχνιδιού» της βαρύτητας με τον φλοιό της Γης.

Οι «χαμένοι» στο παιχνίδι αυτό, όπως η Νέα Υόρκη, το Τόκιο ή το Σίδνεϊ, θα πρέπει να υπολογίζουν μια άνοδο της τάξεως του 10%-20% μεγαλύτερη από τον μέσο όρο του πλανήτη – όποιος και αν είναι αυτός. Αντιθέτως οι ευνοημένοι, όπως η Ευρώπη, «πέφτουν» κάτω από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Οταν όμως ο τελευταίος εκτιμάται πλέον στα 69 εκατοστά ως το τέλος του αιώνα, η βαρυτική εύνοια μάλλον δεν αρκεί: αν η Μεσόγειος «ψηλώσει» κατά 50 εκατοστά πολλά λιμάνια της κινδυνεύουν. Για αυτό και οι ειδικοί προειδοποιούν: λάβετε μέτρα από τώρα!


Η Νέα Υόρκη αλλά και άλλες μεγαλουπόλεις όπως το Τόκιο και το Σίδνεϊ απειλούνται με άνοδο της θαλάσσιας στάθμης πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο

Η Νέα Υόρκη και το Μαϊάμι θα βουλιάξουν ως το τέλος του αιώνα, κάποια νησιά του Ειρηνικού θα σβηστούν από τον «κατοικημένο» χάρτη ενώ και οι δικές μας ακτές εδώ στη Μεσόγειο απειλούνται σοβαρά από την κλιματική αλλαγή. Αυτοί είναι τίτλοι που βλέπουμε συχνά εδώ και αρκετό διάστημα καθώς η θαλάσσια στάθμη φαίνεται να παίρνει την ανιούσα ακολουθώντας το «θερμόμετρο» της Γης και όλο και περισσότερες μελέτες προσπαθούν να εκτιμήσουν τη μελλοντική πορεία της. Παρ' όλα αυτά ο «τοπογραφικός» χάρτης της ανόδου των γήινων θαλάσσιων υδάτων είναι κάθε άλλο παρά ξεκάθαρος.

Aσχετα από τις διαφωνίες τους σχετικά με τον ρυθμό της ανόδου της θαλάσσιας στάθμης και το ύψος στο οποίο αναμένεται να βρίσκεται αυτή ως το τέλος του αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα των προβλέψεων που φθάνουν στους τίτλους μας αφορούν έναν «αφηρημένο» γενικό μέσο όρο για όλο τον πλανήτη συνολικά. Ο πιο συγκεκριμένος, «τοπικός» παράγοντας απουσιάζει συνήθως από αυτές τις γενικές προβλέψεις. Ωστόσο μια νέα προσέγγιση - βασισμένη σε μια παλιά θεωρία - τον βάζει τώρα στο ερευνητικό παιχνίδι. Τα αποτελέσματα των σχετικών μελετών αναδεικνύουν κάτι που οι επιστήμονες θεωρητικά γνωρίζουν καλά αλλά εμείς, το ευρύ κοινό, ίσως δεν έχουμε φανταστεί, ότι δηλαδή τα νερά δεν θα ανέβουν το ίδιο παντού: σε άλλες περιοχές θα ανέβουν περισσότερο και σε άλλες λιγότερο. Σε ορισμένες μάλιστα, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ερευνητική «γραμμή», ίσως ακόμη και να κατέβουν!

Ο μεγάλος άγνωστος

Η αλήθεια είναι ότι το πώς θα αντιδράσει η θαλάσσια στάθμη στην άνοδο της θερμοκρασίας της Γης αποτελούσε - και εξακολουθεί να αποτελεί - έναν από τους μεγάλους αγνώστους στις εξισώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (IPCC) το 2007 είχε κάνει μια πρόβλεψη για άνοδο των υδάτων κατά 18 ως 59 εκατοστά ως το 2100, η εκτίμηση αυτή όμως συνοδευόταν από σοβαρές επιφυλάξεις. Αιτία, μια σειρά από ακόμη «σκοτεινές» για την επιστήμη πτυχές και αβεβαιότητες, με κυριότερη τους πάγους του πλανήτη - του ρυθμού δηλαδή με τον οποίο αυτοί θα λιώσουν και του τρόπου με τον οποίο θα επηρεάσει το λιώσιμο αυτό τα νερά των ωκεανών.

Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια και φυσικά οι επιστήμονες δεν έχουν αφήσει τα πράγματα ως είχαν. Οι σκοτεινές πτυχές αποτελούν όλο αυτό το διάστημα αντικείμενο επισταμένων μελετών και έντονων διαφωνιών. Αυτό στο οποίο όμως όλοι συμφωνούν είναι ότι κάποια πρόοδος έχει σημειωθεί. «Επίσημη» γραμμή δεν υπάρχει ακόμη - η επόμενη έκθεση της IPCC αναμένεται το 2014 - αρκετοί όμως θεωρούν ότι κάποιες από τις αβεβαιότητες έχουν αρχίσει να γίνονται λιγότερο αβέβαιες.

Η μελέτη Ice2sea


Στα μέσα του Μαΐου μάλιστα μια μεγάλη μελέτη του Ice2sea, ενός ερευνητικού προγράμματος που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση και στο οποίο μετέχουν 24 ερευνητικά ινστιτούτα από διάφορες χώρες, εξέδωσε την «καλύτερη», όπως τη χαρακτήρισε, εκτίμηση που έχει γίνει ως τώρα σχετικά με την επίδραση που θα έχει το λιώσιμο των πάγων στα νερά των θαλασσών. Σύμφωνα με αυτήν, και με βάση το «μέσο» σενάριο της ανόδου της θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 3,5 βαθμούς Κελσίου ως το τέλος του αιώνα, η τήξη των μόνιμων πάγων θα «προσθέσει» 36,8 εκατοστά στους ωκεανούς με αποτέλεσμα, συνυπολογίζοντας και τους άλλους παράγοντες, η παγκόσμια θαλάσσια στάθμη να ανέβει κατά 69 εκατοστά ως το 2100.

Αν και κατά δέκα εκατοστά «ψηλότερη» από εκείνη της IPCC, η εκτίμηση αυτή θεωρείται μετριοπαθής - αρκετές άλλες μελέτες των τελευταίων ετών μιλούν για άνοδο άνω των 80 εκατοστών ή και του ενός μέτρου ενώ κάποιες άλλες δεν αποκλείουν ακόμη και τα δυο μέτρα. Ολες αυτές οι αποκλίνουσες προβλέψεις αφορούν φυσικά τον μέσο όρο της ανόδου της στάθμης όλων των θαλασσών της Γης, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα νερά θα αντιδράσουν με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα σημεία. Και αν σε πλανητικό επίπεδο η πρόβλεψη είναι δύσκολη, σε τοπικό γίνεται ακόμη δυσκολότερη καθώς εδώ, πέρα από το λιώσιμο των πάγων και τη διαστολή των υδάτων λόγω της ανόδου της θερμοκρασίας, υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες όπως τα ωκεάνια ρεύματα, οι άνεμοι, οι πλημμύρες, η αλατότητα του νερού και άλλες ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής.

Ο παράγοντας βαρύτητα

Μια σχετικά πρόσφατη προσέγγιση των ειδικών - δυο μελέτες προς αυτή την κατεύθυνση δημοσιεύτηκαν τους τελευταίους μήνες - είναι η προσπάθεια να εκτιμήσουν την τοπική «αντίδραση» της θαλάσσιας στάθμης στην κλιματική αλλαγή συνυπολογίζοντας μαζί με τους άλλους παράγοντες και τις παραμορφώσεις - ανυψώσεις ή βυθίσεις - που επιφέρουν στον φλοιό της Γης οι μεταβολές που προκαλούνται στο βαρυτικό πεδίο της από την «αφαίρεση» των μεγάλων μαζών των πάγων που λιώνουν.

«Η ιδέα δεν είναι καινούργια, είχε προταθεί ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Τζόναθαν Μπάμπερ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ της Βρετανίας και ένας εκ των συγγραφέων της μιας μελέτης, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Geophysical Research Letters». Οπως όμως συμπληρώνει ο Μαέ Περέτ, ερευνητής του Ινστιτούτου Ερευνών για την Κλιματική Αλλαγή του Πότσδαμ (PIK) της Γερμανίας και πρώτος συγγραφέας της άλλης μελέτης η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Earth System Dynamics», για περισσότερο από εκατό χρόνια είχε πέσει στην αφάνεια. «Υπήρξαν ελάχιστες σχετικές έρευνες, η πιο σημαντική ήταν αυτή του Τζέρι Μιτροβίτσα που δημοσιεύθηκε το 2002 στο "Nature"» εξηγεί. Η μελέτη αυτή ωστόσο, επισημαίνουν και οι δυο επιστήμονες, ήταν πολύ θεωρητική.

Τελευταία η «βαρυτική» προσέγγιση φαίνεται να κερδίζει έδαφος και να περνάει από τη θεωρία στην πράξη. Οι δυο πρόσφατες δημοσιεύσεις θεωρούνται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, παρ' ότι ακολουθούν εντελώς διαφορετική μεθοδολογία και, από αυτή την άποψη, ανήκουν σε δυο αντίθετες σχολές. Η μελέτη της ομάδας του κ. Μπάμπερ βασίζεται σε προγνωστικές προσομοιώσεις για το λιώσιμο των πάγων και, όπως μας εξηγεί, είναι η πρώτη που εξετάζει αυτή την παράμετρο με έναν τόσο «ρεαλιστικό» τρόπο. Η δουλειά της ομάδας του κ. Περέτ είναι πιο στατιστική και απλουστευτική, εξετάζει τον μεγαλύτερο ως τώρα αριθμό προσομοιώσεων συμπεριλαμβάνοντας και ημι-εμπειρικά μοντέλα - αυτά προσπαθούν να κάνουν εκτιμήσεις με βάση τις παρατηρήσεις του παρελθόντος και, μολονότι δίνουν υψηλότερες, πιο αληθοφανείς τιμές και έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να περιγράψουν σωστά την αλλαγή της θαλάσσιας στάθμης τις τελευταίες δεκαετίες (κάτι που τα άλλα μοντέλα δεν επιτυγχάνουν), δεν έχουν κερδίσει ακόμη την πλήρη αποδοχή.

Παρά τις διαφορές τους, τα αποτελέσματα των δυο ερευνητικών ομάδων φαίνονται να συγκλίνουν «τοπικά» σε συγκεκριμένα σημεία αναδεικνύοντας έτσι ορισμένες περιοχές που μάλλον θα πρέπει να ανησυχούν για το θαλάσσιο μέλλον τους. Αντιθέτως κάποιες άλλες, πηγαίνοντας «κόντρα» στην παγκόσμια τάση, ενδέχεται να δουν τις θάλασσές τους να κατεβαίνουν χάρη στη βαρύτητα. Μόνο που στην πλειονότητά τους αυτές δεν είναι κατοικημένες...

Τυχεροί και άτυχοι

Τα «τυχερά» σημεία του πλανήτη βρίσκονται κοντά στους δυο πόλους του - στην Αρκτική και στην Ανταρκτική. Εκεί η απαλλαγή από το βάρος των πάγων θα ανυψώσει τον φλοιό και, υπό ορισμένες συνθήκες (και οι δυο μελέτες εξετάζουν ένα «μέσο» και ένα «ακραίο» σενάριο), ενδέχεται να αντισταθμίσει τους άλλους παράγοντες «ανεβάζοντας» τη στεριά προς τα πάνω. Αντιθέτως το πιο «άτυχο» σημείο φαίνεται να είναι οι τροπικές περιοχές, και κυρίως ο Δυτικός Ειρηνικός Ωκεανός. Καθώς βρίσκονται μακριά από τους πόλους, η επίδραση της βαρύτητας στους τροπικούς σχεδόν εξουδετερώνεται. Παράλληλα εκεί συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος των παραπανίσιων νερών από το λιώσιμο των πάγων ενώ η διαστολή των υδάτων από την άνοδο της θερμοκρασίας είναι μεγάλη. Αν και με κάποιες αποκλίσεις, και οι δυο έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι σε αυτές τις περιοχές η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ξεπερνώντας τον παγκόσμιο μέσο όρο.

«Στη μελέτη μας αναδεικνύονται κυρίως οι τροπικοί, ιδιαίτερα ο Δυτικός Ειρηνικός και ο Ινδικός Ωκεανός, ως περιοχές όπου οι άνοδος θα είναι μεγαλύτερη ίσως και κατά 20%. Ολοι οι παράγοντες που μπορούν να συμβάλουν στην άνοδο της θαλάσσιας στάθμης είναι ιδιαίτερα ενεργοί εδώ» λέει ο κ. Περέτ. «Αντιθέτως στις βόρειες περιοχές βλέπουμε μικρότερη άνοδο». Η Χαβάη, οι Μαλδίβες και πολλά νησιά της περιοχής βρίσκονται στο «κόκκινο» και ενδέχεται να δουν τα νερά τους να ανεβαίνουν από 85 εκατοστά ως και 1,20 μέτρο ως το 2100 με βάση τις σχετικά μετριοπαθείς προβλέψεις για την πορεία της θαλάσσιας στάθμης του πλανήτη. Αρκετά μεγαλύτερη όμως από τον παγκόσμιο μέσο όρο (10% ή και λίγο περισσότερο, δηλαδή 76 εκατοστά και πάνω) προβλέπεται σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ομάδας του PIK να είναι η άνοδος των υδάτων και στο Τόκιο, το Χονγκ Κονγκ, το Κέιπ Τάουν και το Σίδνεϊ (σε αντίθεση με τη γειτονική Μελβούρνη η οποία φαίνεται να ωφελείται από τη βαρύτητα μένοντας κοντά στα επίπεδα που αναμένονται για όλο τον πλανήτη).

Το μέλλον της Ανατολικής Ακτής

Ενα από τα σημεία στα οποία οι προβλέψεις των δυο ομάδων διαφοροποιούνται είναι η Νέα Υόρκη και η «γειτονιά» της. Η Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών θεωρείται εδώ και καιρό από τους ειδικούς ότι θα πληγεί περισσότερο από την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης επειδή βρίσκεται σε χαμηλότερο από το κανονικό υψόμετρο. Ο κ. Μπάμπερ και οι συνεργάτες του επιβεβαιώνουν αυτή την πρόβλεψη βρίσκοντας ότι το Μαϊάμι και η Νέα Υόρκη θα έχουν άνοδο μεγαλύτερη από τον μέσο όρο καθώς η όποια βαρυτική επίδραση δεν «μετράει» απέναντι σε άλλους παράγοντες που δρουν στην περιοχή. Ο κ. Περέτ και οι συνάδελφοί του από την άλλη πλευρά βλέπουν το διαγραφόμενο «μελανό» μέλλον της αμερικανικής μεγαλούπολης κατά τι πιο ρόδινο. Θεωρούν ότι η βαρύτητα θα παίξει κάποιον ρόλο και ότι, αν και πάλι η άνοδος των νεοϋορκέζικων υδάτων θα είναι αρκετά μεγαλύτερη από τον μέσο όρο, οι τιμές της θα κυμανθούν λίγο πιο κάτω από εκείνες που προέβλεπαν οι πιο δυσοίωνες πρόσφατες μελέτες. «Η Ανατολική Ακτή, επειδή βρίσκεται κοντά στο Ρεύμα του Κόλπου, έχει χαμηλότερη στάθμη από το συνηθισμένο, γιατί το ρεύμα δημιουργεί κλίση και είναι στην αριστερή πλευρά του» εξηγεί ο κ. Περέτ. «Με την κλιματική αλλαγή το Ρεύμα του Κόλπου αναμένεται να επιβραδυνθεί με αποτέλεσμα η επιφάνεια της θάλασσας να αλλάξει λίγο κλίση, αντισταθμίζοντας σε έναν βαθμό την άνοδο από τους άλλους παράγοντες».

Η Ευρώπη σε πλεονεκτική θέση

Στην Ευρώπη είμαστε μάλλον λίγο πιο τυχεροί αφού η γειτνίασή μας με την Αρκτική μάς προφυλάσσει αρκετά. Τα ευρωπαϊκά νερά θα ανέβουν μεν, αλλά λιγότερο από τον μέσο όρο, ιδιαίτερα στις βορειοδυτικές ακτές της ηπερίου, όπως π.χ. στη Βρετανία και στη Γαλλία. Οπως μας εξήγησαν και οι δύο επιστήμονες οι μελέτες του είδους δεν έχουν το απαιτούμενο επίπεδο ανάλυσης ώστε να μπορούν να κάνουν προβλέψεις ειδικά για τη Μεσόγειο, όπου επιπλέον οι συνθήκες είναι εξαιρετικά ιδιαίτερες. Ο κ. Μπάμπερ και οι συνεργάτες του εξέτασαν όμως κάποιες πόλεις, ανάμεσα σε αυτές και τη Βενετία. Οπως είδαν, αν και η ήδη δοκιμαζόμενη πόλη φαίνεται να απειλείται με μια από τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη, η άνοδος της θαλάσσιας στάθμης της θα είναι αρκετά μικρότερη από τον μέσο όρο. «Στο μετριοπαθές σενάριό μας ο παγκόσμιος μέσος όρος ανόδου της στάθμης από το λιώσιμο των πάγων - μόνο από το λιώσιμο των πάγων και όχι από τη θερμική διαστολή των υδάτων - θα είναι περίπου 25 εκατοστά» λέει. «Για τη Βενετία η άνοδος αυτή είναι στα 18 εκατοστά».

Μεθοδολογική πρόοδος

Πόσο «σίγουρες» είναι αυτές οι προβλέψεις; Οι ειδικοί θεωρούν ότι τα αποτελέσματά τους παρέχουν μια αρκετά «σθεναρή» βάση της εικόνας που θα πρέπει να αναμένουμε στο μέλλον. «Πιστεύω ότι εφόσον το μοτίβο της τήξης των πάγων στην Αρκτική και την Ανταρκτική συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο τότε τα μοτίβα μας δεν θα αλλάξουν» λέει ο κ. Μπάμπερ. «Μπορεί να ανέβουν ή να κατέβουν κάποια εκατοστά αν ο όγκος των πάγων που λιώνουν αυξηθεί ή μειωθεί, αλλά αυτό θα γίνει ομοιόμορφα, το μοτίβο θα παραμείνει το ίδιο. Η άποψή μου είναι πάντως ότι ο ρυθμός με τον οποίο λιώνουν οι πάγοι θα εξακολουθήσει να επιταχύνεται στο μέλλον, οπωσδήποτε στην Αρκτική όπου θα έχουμε μαζική απώλεια. Για την Ανταρκτική, δεν ξέρω. Είναι πολύ δύσκολο να πούμε τι θα γίνει».

Αλλοι ωστόσο εστιάζουν στις ασάφειες που παραμένουν. «Οι δουλειές αυτές είναι πολύ ενδιαφέρουσες και αποτελούν σημαντικά βήματα, όμως η δική μου προσωπική άποψη είναι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολύ σημαντικές αβεβαιότητες και δεν νομίζω ότι το αρνείται κανένας αυτό, σε όλα τα επίπεδα» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Μιχάλης Τσίμπλης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, ο οποίος δεν συμμετείχε σε καμία από τις δυο πρόσφατες δημοσιεύσεις. «Το γεγονός ότι φθάνουμε σε ένα σημείο όπου μπορούμε να συνδέσουμε τη φυσική ωκεανογραφία με τη γεωλογία και με τη γεωφυσική, και να βάλουμε ορισμένα πράγματα μαζί αποτελεί οπωσδήποτε μεθοδολογική πρόοδο».

Πώς θα προβλέψουμε τη στάθμη στη Μεσόγειο;

Η μεθοδολογική πρόοδος όμως, αν και σημαντική, κατά την άποψη του έλληνα επιστήμονα, που είναι ειδικός στη μελέτη της θαλάσσιας στάθμης της Μεσογείου, δεν είναι αρκετή. Αυτό γιατί οι τοπικές προβλέψεις απαιτούν συνυπολογισμό και των μεταβολών των τοπικών συνθηκών - των αλλαγών δηλαδή που σημειώνονται τοπικά στη μετεωρολογία, στην ωκεάνια κυκλοφορία καθώς και στη θερμοκρασία και στην αλατότητα των νερών. «Θέλει ένα επιπλέον βήμα, και αυτό το επιπλέον βήμα είναι το τοπικό» υπογραμμίζει. «Το πώς θα μπορέσουν αυτά τα αποτελέσματα να συνδεθούν, να εφαρμοστούν και να επεκταθούν τοπικά, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Μεσόγειος, η Βαλτική ή η Καραϊβική, οι οποίες έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και η ανταλλαγή τους με τον ανοιχτό ωκεανό είναι περιορισμένη από στενά».

Παράλληλα τελευταίες μελέτες φαίνεται να διαπιστώνουν ότι ο ρυθμός ανόδου της παγκόσμιας θαλάσσιας στάθμης εμφανίζεται μειωμένος τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. «Τα μοντέλα δείχνουν σαφέστατα μια διαφορετική πρόβλεψη και η Μετεωρολογική Υπηρεσία εδώ, στην Αγγλία, έκανε αλλαγή στην πρόβλεψή της για την επόμενη δεκαετία μειώνοντας τον ρυθμό της αύξησης από τους 0,4 στους 0,3 βαθμούς» μας λέει ο κ. Τσίμπλης. «Γενικά αυτή η δεκαετία είναι πιο ήπια, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η άνοδος έχει σταματήσει, ότι δεν υπάρχει το φαινόμενο. Σημαίνει απλώς ότι πιθανότατα στην προηγούμενη δεκαετία είχαμε μια δεκαετή μεταβλητότητα που το ενίσχυσε ή, το ανάποδο, αυτή τη δεκαετία θα έχουμε μια δεκαετή μεταβλητότητα η οποία το έχει μειώσει. Δεν το ξέρουμε αυτό ακόμη».

Θα πρέπει να κλείσουμε το Γιβραλτάρ;


Μια λύση που προτείνεται για να σωθεί η Μεσόγειος είναι να «κλείσουμε» τον πορθμό του Γιβραλτάρ κατά το πρότυπο της διώρυγας του Σουέζ

Οι αβεβαιότητες και οι διαφωνίες των επιστημόνων είναι πολλές, όπως όμως και αν έχει, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν τεράστιες κατοικημένες περιοχές του πλανήτη στην περίπτωση που ακόμη και οι μετριοπαθέστερες - και πόσω μάλλον οι πιο δυσοίωνες - προβλέψεις βγουν αληθινές είναι πολύ σημαντικοί για να αγνοηθούν. Οι περισσότεροι επιστήμονες συστήνουν τη λήψη μέτρων προστασίας, αυτό όμως γίνεται «αποστασιοποιημένα», χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις, με μια κατά κάποιον τρόπο μετάθεση της ευθύνης στις κυβερνήσεις και στις αρχές της κάθε περιοχής. Ο κ. Τσίμπλης θεωρεί ωστόσο ότι το ζήτημα θα πρέπει πλέον να αρχίσει να εξετάζεται σοβαρά και με τη συνεργασία όλων.

Ποια είναι τα μέτρα που θα μπορούσε να λάβει κανείς; Οι «κλασικές» επιλογές δεν φαίνονται να είναι πολλές ούτε ανώδυνες και έχουν κυρίως τοπικό χαρακτήρα. Μια αποτελεσματική λύση που θα μπορούσε να σώσει μεγάλα λιμάνια αλλά δεν είναι πάντα εφαρμόσιμη π.χ. σε μικρά νησιά είναι η κατασκευή φραγμάτων και άλλων αντιπλημμυρικών έργων. Ενα άλλο, επαχθές μεν αλλά σωτήριο ενδεχόμενο, είναι η μετατόπιση των πόλεων. Υπάρχουν όμως και άλλες, μεγαλύτερης κλίμακας προτάσεις. «Για μένα είναι προφανές ότι αν μιλάμε για ενάμισι με δύο μέτρα αλλαγή της παγκόσμιας στάθμης αξίζει τον κόπο κάποιος να συζητήσει πολύ πιο δραστικές καταστάσεις, δηλαδή το κλείσιμο των περιφερειακών θαλασσών που προτείνεται από ορισμένους ειδικούς» λέει ο κ. Τσίμπλης.

Προκειμένου να υιοθετηθεί μια τέτοια πρόταση, όπως τονίζει, θα πρέπει βεβαίως να αξιολογηθούν το κόστος της σε σχέση με το κόστος των επί μέρους μέτρων προστασίας καθώς και οι επιδράσεις της στο θαλάσσιο περιβάλλον. «Αν κλείσουμε δηλαδή το Γιβραλτάρ και το κάνουμε όπως είναι το Σουέζ θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα καταστρέψουμε περιβαλλοντικά ούτε οικονομικά τη Μεσόγειο» υπογραμμίζει ο ειδικός. «Θα πρέπει επίσης να λύσουμε και τα πολιτικά μας προβλήματα, διότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν στρατιωτικά και άλλα συμφέροντα, και να ξεκαθαρίσουμε πώς θα γίνει η διακυβέρνηση των στενών».

Κάτι τέτοιο δεν ακούγεται βεβαίως καθόλου εύκολο, ίσως όμως βρεθούμε αναγκασμένοι από τις καταστάσεις για δραστικές αποφάσεις. «Και θα βρεθούμε, αν μιλάμε για έναν ορίζοντα εκατονταετίας και για μεγάλες καταστροφές» εκτιμά ο επιστήμονας. Αυτό γιατί, όπως εξηγεί, όλες οι μεσογειακές πόλεις έχουν χτιστεί σε σχετικά σταθερή θαλάσσια στάθμη και, με εξαίρεση τη Βόρεια Αδριατική, δεν βρίσκονται σε περιοχές όπου σημειώνονται υψηλές παλίρροιες ώστε να υπάρχουν ήδη θεσμοθετημένα μέτρα προστασίας ή όρια ασφαλείας όπως συμβαίνει στη Βόρεια Ευρώπη. «Υποχρεωτικά είμαστε πιο ευάλωτοι. Δηλαδή μισό μέτρο ανόδου της θαλάσσιας στάθμης στη Μεσόγειο σημαίνει σε κάποιες περιοχές ότι ορισμένα λιμάνια δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, ότι θα υπάρχουν πλημμύρες πιο συχνά και ένα σωρό άλλα προβλήματα» τονίζει.

Για τον λόγο αυτόν θα πρέπει ίσως να αρχίσουμε να βλέπουμε από τώρα το ζήτημα εξετάζοντας τα διάφορα ενδεχόμενα. «Αν συμφέρει απλώς να κάνουμε γενική ανύψωση ή να προστατεύσουμε ορισμένες περιοχές και να αφήσουμε άλλες στην τύχη τους ή αν είναι προτιμότερο να πάμε σε κάτι πολύ πιο δραστικό, σε διαχείριση της Μεσογείου συνολικά σαν λεκάνη από όλα τα μεσογειακά αλλά και τα άλλα κράτη - γιατί δεν περνάνε μόνο τα μεσογειακά κράτη από τη Μεσόγειο, περνάνε και άλλα μεγάλα κράτη, έχουν εμπόριο κ.λπ. -, κάποια στιγμή αυτό θα πρέπει να τεθεί στο τραπέζι και να συζητηθεί» λέει ο κ. Τσίμπλης. «Κατά τη γνώμη μου, δεν νομίζω ότι μπορεί να το αγνοήσει κανένας σαν λύση, ειδικά αν μιλάμε για πολύ μεγάλες αλλαγές της θαλάσσιας στάθμης». Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Σε απόσταση ασφαλείας θα περάσει αύριο ο αστεροειδής 1998 QE2

Ένας αστεροειδής διαμέτρου 2,7 χιλιομέτρων θα προσεγγίσει τη Γη την Παρασκευή χωρίς να δημιουργεί κάποιο κίνδυνο, δεδομένου ότι το ουράνιο σώμα θα περάσει σε απόσταση 5,8 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη ή περίπου 15 φορές την απόσταση μεταξύ της Γης και της Σελήνης, ανακοίνωσε η NASA.

Ο αστεροειδής τον οποίο οι αστρονόμοι έχουν βαφτίσει 1998 QE2, θα πλησιάσει πιο κοντά στη Γη στις 31 Μαΐου στις 20:59 GMT, σύμφωνα με τη NASA. Ο αστεροειδής έχει ενδιαφέρον για τους επιστήμονες που εστιάζουν στα ουράνια σώματα που δυνητικά μπορούν να είναι απειλητικά για τη Γη, καθώς οι επιστήμονες προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά αυτών των "επισκεπτών".

«Ο 1998 QE2 είναι στόχος μεγάλου ενδιαφέροντος για το ραδιοτηλεσκόπιο Goldstone στην Καλιφόρνια και το τηλεσκόπιο Arecibo στο Πουέρτο Ρίκο, επειδή ελπίζουμε να πάρουν εικόνες υψηλής ανάλυσης που μπορεί να αποκαλύψουν πολλά χαρακτηριστικά της επιφάνειάς του» ανέφερε ο αστρονόμος Λάνς Μπένερ ανώτερος επιστημονικός σύμβουλος του ραντάρ Goldstone. Οι εικόνες από τα τηλεσκόπια αυτά μπορεί να δείξουν καθαρά ένα τμήμα του αστεροειδούς

Ο 1998 QE2 ανακαλύφθηκε στις 19 Αυγούστου του 1998 από τους αστρονόμους του ερευνητικού προγράμματος των αστεροειδών στο Νέο Μεξικό. Στις 15 Φεβρουαρίου, ένας αστεροειδής διαμέτρου 45 μέτρων είχε περάσει σε απόσταση 27.000 χιλιομέτρων από τη Γη την ίδια ημέρα που ένας μετεωρίτης είχε διαλυθεί στην ατμόσφαιρα πάνω από τη Ρωσία, τραυματίζοντας χίλια άτομα. Πηγή: skai.gr

Συνέχεια»

Γιατί στέλνουμε ανθρώπους στο φεγγάρι αλλά δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια τον καιρό;

Η επιστήμη έχει προχωρήσει πάρα πολύ τα τελευταία 100 χρόνια, με τον άνθρωπο να είναι πλέον σε θέση να επισκέπτεται το φεγγάρι και να θέτει δορυφόρους σε τροχιά αλλά όλως παραδόξως να μην μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τον καιρό για περίπου μια εβδομάδα μετά.

Ο Vsauce μας δίνει τη δική του εξήγηση γιατί η πρόβλεψη του καιρού είναι τόσο δύσκολη στο video που ακολουθεί. Όπως αναφέρει η συμπεριφορά των πλανητών είναι περισσότερο προβλέψιμη με αποτέλεσμα να μπορούμε να προβλέπουμε τις εκλείψεις του Ηλίου και άλλα παρόμοια φαινόμενα χιλιάδες χρόνια πριν, ενώ αντίθετα ο καιρός και τα μόρια αέρα της Γης εμπλέκουν πολύ περισσότερες μεταβλητές:


Πηγή: techgear.gr

Συνέχεια»

Είναι ενεργή γεωλογικά η Διώνη;

Πολύ ενδιαφέροντα είναι τα νέα στοιχεία που έφθασαν στα χέρια των επιστημόνων από το διαστημικό σκάφος Cassini για τη Διώνη, έναν εκ των δεκάδων δορυφόρων του Κρόνου. Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία η Διώνη ήταν κάποτε ενεργή γεωλογικά και πιθανώς να εξακολουθεί να διαθέτει κάποια γεωλογική δραστηριότητα. Εικάζεται ότι υπήρχε εκεί ένας υπόγειος ωκεανός.

Το νερό «ζάρωσε» τον φλοιό


Στο πιο πρόσφατο πέρασμά του από τη Διώνη το Cassini έστρεψε τα όργανα του σε ένα όρος της. Οι επιστήμονες το ονόμασαν Janiculum Dorsa και από τα δεδομένα που έχουν στη διάθεση τους εκτιμούν ότι έχει ύψος 1-2 χλμ και έκταση περίπου 800 χλμ. Εκτιμούν ότι ο φλοιός της Διώνης που βρίσκεται κάτω από το όρος έχει «ζαρώσει» σε βάθος 500 μέτρων.

Ερευνητές που μελετούν τα νέα δεδομένα πιστεύουν ότι το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί αν κάποτε στο υπέδαφος της Διώνης επικρατούσαν αυξημένες θερμοκρασίες. «Ο καλύτερος τρόπος για να υπάρξει θερμότητα και να προκληθεί το φαινόμενο είναι η ύπαρξη ενός υπόγειου ωκεανού όταν σχηματιζόταν το βουνό» αναφέρει ο Νόα Χάμοντ, του Πανεπιστημίου Brown στις ΗΠΑ, επικεφαλής της έρευνας.


Τα νέα ευρήματα υποχρεώνουν τους επιστήμονες να αρχίσουν να μελετούν πιο επισταμένα τη Διώνη με πρώτο στόχο να εξακριβωθεί αν εξακολουθεί να είναι γεωλογικά ενεργή. «Είναι πιθανό να υπάρχουν περισσότεροι κόσμοι που διαθέτουν νερό και είναι ενεργοί από όσους πιστεύαμε μέχρι σήμερα» δηλώνει η Μπόνι Μπουράτι, μέλος της αποστολής του Cassini. Τα νέα ευρήματα για τη Διώνη δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση «Icarus».


Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Διαστημικό τηλεσκόπιο «για όλους»

Τα σχέδιά της για το διαστημικό της τηλεσκόπιο, Arkyd, το οποίο θα είναι διαθέσιμο στο ευρύ κοινό, αποκάλυψε η ιδιωτική εταιρεία Planetary Resources, που φιλοδοξεί να δραστηριοποιηθεί στο χώρο των εξορύξεων σε αστεροειδείς. Το ARKYD (όνομα εμπνευσμένο από τον κόσμο του «Star Wars») είναι σχεδιασμένο για τη λήψη φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης από το βαθύ Διάστημα.

Ωστόσο, εν αντιθέσει με άλλα διαστημικά τηλεσκόπια, όπως το Hubble, το ARKYD θα είναι διαθέσιμο στο ευρύ κοινό για σκοπούς έρευνας, αλλά και προσωπικού ενδιαφέροντος: όποιος επιθυμεί θα μπορεί να έχει πρόσβαση, για σκοπούς όπως, για παράδειγμα, ένα μάθημα σε αίθουσα σχολείου.



Κατά τον Έρικ Άντερσον, ιδρυτή της εταιρείας, το τηλεσκόπιο θα αποτελέσει ένα άνευ προηγουμένου εργαλείο για την εξερεύνηση του Διαστήματος. «Βάζουμε μία webcam στον ώμο του Χριστόφορου Κολόμβου ενώ αυτός εξερευνά το νέο κόσμο…θα μπορείτε να έχετε την ευκαιρία να δείτε, να νιώσετε και να ακούσετε πώς είναι να εξερευνά κανείς το ηλιακό σύστημα» είπε σχετικά. Η εταιρεία συνεργάζεται με την Virgin Galactic, που κατασκευάζει μικρούς δορυφόρους χαμηλής τροχιάς, για την εκτόξευση του ARKYD.

Για την κατασκευή κάποιων τμημάτων του εξετάζεται το ενδεχόμενο συνεργασίας με το Μουσείο Πτήσης στο Σιάτλ, ενώ για τη συγκέντρωση των απαραίτητων κεφαλαίων η Planetary Resources έχει στραφεί στο ευρύ κοινό, μέσω της γνωστής υπηρεσίας crowdfunding Kickstarter. Ο στόχος είναι η συγκέντρωση 1.000.000 δολαρίων, και μέχρι τώρα έχουν συγκεντρωθεί 321.070 δολάρια, με 31 ημέρες να απομένουν για τη λήξη της διαδικασίας.

«Στόχος μας είναι ο εκδημοκρατισμός της πρόσβασης στο Διάστημα» είπε σχετικά ο Πίτερ Διαμαντής, συνιδρυτής της εταιρείας, λέγοντας πως, εδώ και δεκαετίες, τα πράγματα ήταν «στρατιωτικοποιημένα και πολύ ακριβά». Το τηλεσκόπιο θα χρησιμοποιηθεί για την ανάλυση δεδομένων σχετικά με αστεροειδείς και για την ανάπτυξη περαιτέρω ανοικτού, crowdsourced λογισμικού και εξοπλισμού. Πηγή: naftemporiki.gr

Συνέχεια»

Η Αφροδίτη δεν ήταν ποτέ δίδυμη αδελφή της Γης

Η Αφροδίτη έχει περίπου το ίδιο μέγεθος με τη Γη και κινείται σε γειτονική τροχιά -γι΄αυτό και πολλοί πλανητολόγοι πιστεύουν ότι ο εφιαλτικός σήμερα πλανήτης ίσως ήταν φιλόξενος για τη ζωή στο μακρινό παρελθόν.

Καταδικασμένη εκ γενετής

Φαίνεται όμως ότι η Αφροδίτη και η Γη δεν ήταν ποτέ δίδυμες αδελφές -ο κοσμικός μας γείτονας ήταν καταδικασμένος εκ γενετής, καταλήγει νέα μελέτη στην επιθεώρηση Νature.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τόκιο χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα για να υπολογίσουν πώς εξελίχθηκαν η Γη και η Αφροδίτη μετά το σχηματισμό τους πριν από 4,6 δισ. χρόνια.

Και οι δύο πλανήτες ήταν αρχικά διάπυρες σφαίρες από λιωμένα πετρώματα, οι οποίες πιθανότατα περιβάλλονταν από πυκνές ατμόσφαιρες υδρατμών. Όμως η Γη βρισκόταν ήδη λίγο πιο μακριά από τον Ήλιο, και επομένως πρόλαβε να κρυώσει και να στερεοποιηθεί μέσα σε μόλις 4 εκατομμύρια χρόνια. Οι υδρατμοί έπεσαν τότε ως βροχή και σχημάτισαν τους ωκεανούς της υδρογείου.

Υπαίτια η μικρότερη απόσταση από τον Ήλιο

Η Αφροδίτη, όμως, δεν είχε την ίδια τύχη: Λόγω της μικρότερης απόστασής της από τον Ήλιο, ο πλανήτης πρέπει να χρειάστηκε έως και 100 εκατομμύρια χρόνια για να στερεοποιηθεί. Σε όλο αυτό το διάστημα, οι υδρατμοί ήταν αδύνατον να μετατραπούν σε υγρό νερό. Αντίθετα, βρίσκονταν διαρκώς κάτω από την επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας, η οποία διέσπασε τα μόρια νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο, αέρια που σταδιακά διέρρευσαν στο Διάστημα.

Και αυτό σημαίνει ότι η Αφροδίτη δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να σχηματίσει ωκεανούς, παρόλο που η ακτινοβολία του Ήλιου ήταν τότε πιο ασθενική από ό,τι σήμερα.

Πιθανώς η Αφροδίτη ήταν ανέκαθεν όπως την ξέρουμε: ένας κόσμος αρκετά καυτός για να λιώσει μολύβι, καλυμμένος από θανατηφόρα σύννεφα που βρέχουν βιτριόλι. Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Βρέθηκε πολύτιμη φεγγαρόσκονη σε ... αποθήκη!

Σφραγισμένα φιαλίδια που εμπεριείχαν σεληνιακή σκόνη βρέθηκαν ξεχασμένα σε αποθήκη του Εθνικού Εργαστηρίου Lawrence Berkeley στην Καλιφόρνια! Τα 20 φιαλίδια περιείχαν φεγγαρόσκονη που είχαν φέρει στη Γη ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν και ανακαλύφθηκαν κάτω από γήινη σκόνη, όταν η αρχειοφύλακας του εργαστηρίου, ανέλαβε να ταξινομήσει τα αντικείμενα.

2013_05_30_09_53_03__b7c121ff8e5c4e96ac1c1761378e364f.jpg
Τα φιαλίδια έφεραν χειρόγραφες ετικέτες που έγραφαν «Apollo 11» και «24 Ιουλίου 1970», μαζί με ένα αντίγραφο της επιστημονικής μελέτης για την οποία είχαν χρησιμοποιηθεί, με τίτλο «Μελέτη ενώσεων του άνθρακα σε σεληνιακά δείγματα των αποστολών Apollo 11 και Apollo 12».

H μελέτη κατέληγε στην διαπίστωση ότι στο φεγγάρι δεν υπάρχουν οργανικές ενώσεις που θα παρέπεμπαν σε ζωντανούς οργανισμούς. Πηγή: madata.gr

Συνέχεια»

Υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα;

Επιστήμονες υποστηρίζουν πως ανακάλυψαν την πρώτη ισχυρή απόδειξη ύπαρξης παράλληλων συμπάντων. Ομάδα κοσμολόγων μελέτησε ένα χάρτη του σύμπαντος από στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από το διαστημόπλοιο Planck της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ανωμαλίες που παρουσιάζει μπορούν να έχουν προκληθεί μόνο από τη βαρυτική έλξη άλλων συμπάντων.

Ο χάρτης δείχνει την υπολειπόμενη ακτινοβολία από τη Μεγάλη Έκρηξη πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, η οποία εξακολουθεί να είναι ανιχνεύσιμη στο σύμπαν, και είναι γνωστή με την ονομασία κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου.

Οι επιστήμονες είχαν προβλέψει ότι η ακτινοβολία αυτή θα πρέπει να κατανέμεται ομοιόμορφα, αλλά ο χάρτης υποδεικνύει μια ισχυρότερη συγκέντρωση στο νότιο μισό και ένα «ψυχρό σημείο», το οποίο δεν μπορεί να εξηγηθεί από την τρέχουσα κατανόηση της φυσικής.


Ευρωπαϊκός δορυφόρος «χαρτογραφεί» το πρώιμο σύμπαν (21/03/2013)

Η νεότερη και αναλυτικότερη χαρτογράφηση του πρώτου φωτός στο σύμπαν εγείρει βασικά ερωτηματικά για την απόλυτη ορθότητα της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης, του επονομαζόμενου Big Bang. Ο δορυφόρος Planck, που έθεσε σε τροχιά η Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία το 2009, μεταφέρει την εικόνα της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου. Αποτελεί την ακριβέστερη απεικόνιση του πρώιμου σύμπαντος, που έχουμε στη διάθεσή μας. Πρόκειται για ένα χάρτη του φωτός ή της θερμότητας, που εκλύθηκε 380 χιλιάδες χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Η Λώρα Μερσίνι-Χιούτον, θεωρητική φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολάινα στο Τσάπελ Χιλ, και ο Ρίτσαρντ Χόλμαν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον, είχαν προβλέψει την ύπαρξη ανωμαλιών στην ακτινοβολία λόγω της έλξης από άλλα σύμπαντα από το 2005.

Μετά την ανάλυση των δεδομένων του διαστημοπλοίου Planck, η δρ. Μερσίνι-Χιούτον πιστεύει ότι η υπόθεσή της έχει επαληθευθεί. Τα ευρήματα συνεπάγονται ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο ύπαρξης ενός απείρου αριθμού συμπάντων, πέρα από το δικό μας.

«Αυτές οι ανωμαλίες προκλήθηκαν από άλλα σύμπαντα τα οποία προσέλκυσαν το δικό μας, όπως αυτό διαμορφωνόταν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης», δήλωσε η Μερσίνι-Χιούτον. «Πρόκειται για τα πρώτα ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη άλλων κόσμων που έχουμε δει», πρόσθεσε.

Αν και ορισμένοι επιστήμονες παραμένουν επιφυλακτικοί σχετικά με τη θεωρία των άλλων κόσμων, τα ευρήματα αυτά μπορεί να αποτελέσουν έναυσμα για την αλλαγή της επικρατούσας άποψης πάνω στο ζήτημα.

Οι υποστηρικτές της θεωρίας επισημαίνουν πως και η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης αρχικά αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, ακόμα και χλευασμό, μέχρι τη στιγμή που βρέθηκαν αποδείξεις όπως η μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου, και θεωρούν πως η περίπτωση των παράλληλων συμπάντων εμφανίζει τις ίδιες αναλογίες. Πηγή: naftemporiki.gr

Συνέχεια»

Δελτίο καιρού του... ηλιακού συστήματος

Η «επίθεση» των ισχυρών ανεμοστρόβιλων που έπληξαν τις ΗΠΑ πριν από λίγες ημέρες ήταν ένα από τα πιο έντονα φαινόμενα που προκαλούνται στη Γη. Ο πλανήτης μας, λόγω της θέσης και των χαρακτηριστικών του, διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία καιρικών και ατμοσφαιρικών φαινομένων.

Ωστόσο στους υπόλοιπους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος δεν υπάρχει ανάλογη ποικιλία τέτοιων φαινομένων. Η έκταση, όμως, η ένταση και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά των λίγων φαινομένων που καταγράφονται στο υπόλοιπο ηλιακό σύστημα είναι όχι απλά εντυπωσιακά αλλά κυριολεκτικά... τρομακτικά. Αν αυτά τα φαινόμενα έκαναν την εμφάνισή τους στη Γη, η λέξη «καταστροφή» θα ήταν φτωχή για να περιγράψει το τι θα συνέβαινε.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι οι ανεμοστρόβιλοι στην Οκλαχόμα, που προκάλεσαν δεκάδες θανάτους και τεράστιες καταστροφές, είχαν ταχύτητα 320 χλμ./ώρα, την ίδια στιγμή που στον Ποσειδώνα υπάρχουν άνεμοι με ταχύτητες που ξεπερνούν τα 1.920 χλμ./ώρα! Συγχρόνως στον Ποσειδώνα υπάρχει μια γιγάντια, μόνιμη, πολύ ισχυρή καταιγίδα. Μια «μεγάλη σκοτεινή κηλίδα», όπως τη χαρακτηρίζουν οι επιστήμονες.

Τέτοιες καταιγίδες υπάρχουν και σε άλλους πλανήτες, με πιο γνωστή εκείνη του Δία, η οποία εξαιτίας της ερυθρής απόχρωσής της είναι πιο γνωστή ως «κόκκινη κηλίδα». Η «σκοτεινή κηλίδα» του Ποσειδώνα έχει διάμετρο παρόμοια με αυτήν της Γης. Η «κόκκινη κηλίδα» του Δία έχει διάμετρο τετραπλάσια από αυτήν της Γης και οι επιστήμονες εκτιμούν ότι διαρκεί τα τελευταία 300 χρόνια. Μάλιστα πριν από λίγο καιρό εντοπίστηκε και μια δεύτερη κηλίδα στον Δία σε κοντινή απόσταση από την πρώτη και οι επιστήμονες προσπαθούν να διαπιστώσουν αν και με ποιον τρόπο σχετίζονται.

Στον Κρόνο κάθε 30 χρόνια κάνει την εμφάνισή της μια μεγάλη καταιγίδα, γνωστή ως «μεγάλη λευκή κηλίδα», που καλύπτει ένα μέρος της επιφάνειάς του. Πρόσφατα εντοπίστηκε στον Βόρειο Πόλο του πλανήτη ένα μεγάλο σύμπλεγμα καταιγίδων που σχηματίζουν ένα εντυπωσιακό γιγάντιο εξάγωνο.

Η Αφροδίτη βιώνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε ακραία μορφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της κυμαίνεται στους 460 βαθμούς Κελσίου. Τα νέφη της Αφροδίτης παράγουν τοξική βροχή που αποτελείται κυρίως από θειικό οξύ.

Το πιο εντυπωσιακό φαινόμενο του Ερμή είναι το τρομερό «ασανσέρ» της θερμοκρασίας του. Την ημέρα οι θερμοκρασίες αγγίζουν τους 450 βαθμούς Κελσίου, ενώ τη νύχτα η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους 180 βαθμούς Κελσίου. Οπότε όποιος βρεθεί στον Ερμή θα γίνει αμέσως είτε... κάρβουνο είτε... παγοκολόνα.

Η επιφάνεια του Αρη πλήττεται συχνά από εκτεταμένες αμμοθύελλες, ενώ από τα πιο ενδιαφέροντα και εντυπωσιακά φαινόμενα στον Κόκκινο Πλανήτη είναι οι στήλες άμμου που δημιουργούνται συχνά από ανεμοστρόβιλους. Οι ειδικοί τις έχουν βαφτίσει «λευκά φίδια» εξαιτίας της όψης τους. Ο δορυφόρος MRO που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Αρη εντόπισε και φωτογράφισε πριν από έναν χρόνο ένα τέτοιο... φίδι σε μια περιοχή του ισημερινού του πλανήτη. Οπως αποδείχθηκε, επρόκειτο για τον μεγαλύτερο ανεμοστρόβιλο που έχει καταγραφεί ως σήμερα, αφού η στήλη άμμου που δημιούργησε έφτασε σε ύψος τα 20 χλμ.! Η διάμετρος της λευκής κολόνας ήταν μόλις 70 μέτρα κάνοντας έτσι το θέαμα μοναδικό. Ο Ουρανός κυριαρχείται από ανέμους που κινούνται με ταχύτητες που αγγίζουν τα 1.000 χλμ./ώρα, ενώ υπάρχει και σε αυτόν μια γιγάντια μόνιμη καταιγίδα, η διάμετρος της οποίας είναι λίγο μεγαλύτερη από αυτήν της Γης.

Αν και οι αστρονόμοι «υποβίβασαν» πριν από λίγα χρόνια τον Πλούτωνα και από πλανήτη τον κατέταξαν στην κατηγορία των «πλανητών-νάνων» ή πλανητοειδών, αυτός εξακολουθεί να κερδίζει την προσοχή των επιστημόνων ενώ προετοιμάζονται να γίνουν εκεί αποστολές εξερεύνησης. Οι χαμηλές θερμοκρασίες που στην επιφάνειά του αγγίζουν τους -240 βαθμούς Κελσίου είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του. Ενδιαφέρον για τους ειδικούς παρουσιάζει το ότι αναπάντεχα η ατμόσφαιρά του είναι πιο θερμή από την επιφάνειά του, γεγονός που οι ειδικοί εκτιμούν ότι οφείλεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις μεθανίου που πιθανώς βρίσκονται στην ατμόσφαιρα αυξάνοντας τη θερμοκρασία της. Πηγή: tovima.gr

Συνέχεια»

Το Μυστήριο του μαγνητικού πεδίου της Σελήνης

Το φεγγάρι δημιούργησε ένα εκπληκτικά έντονο μαγνητικό πεδίο τουλάχιστον 3560 εκατομμύρια χρόνια πριν, 160 εκατομμύρια χρόνια περισσότερο από ότι εθεωρείτο μέχρι σήμερα, αναφέρει μια νέα μελέτη. Τα ευρήματα αυτά θα μπορούσαν να ρίξουν φως όχι μόνο για το μαγνητικό πεδίο της Σελήνης, το οποίο είναι πλέον εξαιρετικά αδύναμο, αλλά και σε εκείνο των αστεροειδών και άλλων μακρινών κόσμων, ερευνητές πρόσθεσαν.

Το γήινο μαγνητικό πεδίο δημιουργείται από τον εσωτερικό του δυναμό, ο οποίος παράγεται από το αναδειώμενο λιωμένο μεταλλικό πυρήνα του πλανήτη. Η έρευνα δείχνει ολοένα και περισσότερο ότι το φεγγάρι κάποτε είχε ένα δυναμό, καθώς αποδεικτικά στοιχεία του μαγνητισμού βρίσκονται στα σεληνιακά πετρώματα που επέστρεψαν οι αστροναύτες του Απόλλων.

Μοντέλα του πυρήνα του φεγγαριού δείχνουν ότι το δυναμό του θα πρέπει να διήρκεσε μόνο μέχρι περίπου 4,1 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Ωστόσο, το περασμένο έτος, οι επιστήμονες αποκάλυψαν ότι το φεγγάρι διέθετε ένα μαγνητικό πεδίο για πολύ περισσότερο καιρό από όσο προηγουμένως νομίζαμε, με ένα ισχυρό δυναμό στον πυρήνα του από 4,2 δισεκατομμύρια χρόνια μέχρι τουλάχιστον 3.720.000.000 χρόνια πριν.

Οι ερευνητές έχουν προτείνει δύο πιθανότητες για να εξηγήσουν γιατί το δυναμό του φεγγαριού κράτησε τόσο πολύ. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι γιγάντιες κοσμικές συγκρούσεις που το φεγγάρι δέχθηκε ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν τον δυναμό του. Μια άλλη εξήγηση έχει να κάνει με το ότι ο πυρήνας του φεγγαριού περιστρέφεται γύρω από έναν ελαφρώς διαφορετικό άξονα από το περιβάλλον στρώμα του μανδύα του, δημιουργώντας δονήσεις - γνωστές ως μετάπτωση - που μπορούν να ανακατεύουν δραματικά τον πυρήνα του.

Η ιδέα αυτή των κοσμικών συγκρούσεων υποστηρίζεται από το γεγονός ότι το φεγγάρι έχει βιώσει τεράστιες συγκρούσεις μέχρι περίπου 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, όπως αυτήν που δημιούργησε τον 715 μιλίων κρατήρα (1.150 χιλιόμετρα) Imbrium Mare, μεταξύ άλλων κρατήρων.

Ωστόσο, το δυναμό που παράγεται από κάθε κρούση θα διαρκούσε για μόνο 10.000 περίπου χρόνια, λένε οι επιστήμονες. Αντίθετα, εάν η μετάπτωση δημιούργησε ένα σεληνιακό δυναμό, το φεγγάρι θα μπορούσε να κατείχε συνεχώς ένα μαγνητικό πεδίο μέχρι και 1,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.

Τώρα, μια νέα ανάλυση από τον μεγαλύτερο σεληνιακό βράχο που έφεραν πίσω στη Γη οι αστροναύτες από τον Απόλλωνα 11 το 1969, αποκαλύπτει ότι το δυναμό του φεγγαριού διήρκεσε περίπου 160.000.000 χρόνια περισσότερο από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα, αλλά και μετά την τελευταία από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις σχηματισμού κρατήρα που χτύπησε το φεγγάρι.

Οι επιστήμονες διερεύνησαν 5 γραμμάρια (0,18 ουγκιές) δείγμα που λήφθηκε από 3,56 δισ. ετών σεληνιακό ηφαιστειακό βράχο από τη Θάλασσα της Ηρεμίας.


"Όταν οι βράχοι στερεοποιούνται από λάβα , συλλαμβάνουν μία καταγραφή του μαγνητικού πεδίου στο περιβάλλον τους », είπε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Clément Suavet, γεωφυσικός στο MIT. "Με τη μελέτη πετρωμάτων διαφόρων ηλικιών, μπορούμε να ανασυνθέσουμε την ιστορία των μαγνητικών πεδίων της σεληνιακής επιφάνειας."

Η ανάλυση αποκάλυψε ότι η ένταση του σεληνιακού μαγνητικού πεδίου ήταν εξαιρετικά ισχυρή 3.560 εκατομμύρια χρόνια πριν, "σχεδόν πανομοιότυπη με το πεδίο που μετρήθηκε σε προηγούμενη μελέτη βράχων 3,7 δισ. ετών ," είπε ο Suavet στο SPACE.com. "Αυτό δείχνει ότι το σεληνιακό μαγνητικό πεδίο ήταν εξαιρετικά σταθερό."

Το αρχαίο μαγνητικό πεδίο της σελήνης ήταν περίπου τόσο έντονο όσο το τρέχον μαγνητικό πεδίο της επιφάνειας της Γης. Το γεγονός αυτό το καθιστά περίπου 1.000 φορές ισχυρότερο από το σημερινό μαγνητικό πεδίο της επιφάνειας του φεγγαριού, είπαν οι ερευνητές.

Μαθαίνοντας περισσότερα για το πώς δουλεύει το δυναμό του φεγγαριού, από που προήλθε και αναπτύχθηκε θα μπορούσε να δώσει γνώσεις σχετικά με τις κινητήριες δυνάμεις των μικρότερων αντικειμένων, όπως των αστεροειδών, και μεγαλύτερων σωμάτων, όπως οι πλανήτες.

"Το φεγγάρι είναι σαν ένα τεράστιο εργαστήριο όπου μπορούμε να ελέγξουμε τις θεωρίες μας σχετικά με το πώς οι πλανήτες σχηματίζονται και εξελίσσονται," είπε ο Suavet.

Πολλά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με το μαγνητικό πεδίο της Σελήνης, όπως γιατί ήταν τόσο έντονο παλαιότερα στην σεληνιακή ιστορία και πώς εξαφανίστηκε με το χρόνο. «Το ερώτημα είναι, πότε και πώς αποσυντέθηκε το δυναμό;" είπε ο Suavet.

Οι επιστήμονες παρουσίασαν λεπτομερώς τα ευρήματά τους σε απευθείας σύνδεση στις 6 Μαΐου στο περιοδικό Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Πηγή: planitikos.gr

Συνέχεια»