Μέχρι και πριν από μία εικοσαετία η τεχνολογία αφής ήταν κάτι που μπορούσε κανείς να βρει μόνο σε βιβλία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Στη σημερινή εποχή, είναι κάτι δεδομένο, αφού δεν μπορούμε να φανταστούμε να περνάει μία ημέρα, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε το smartphone ή το tablet μας.Πλέον, αυτή η σχετικά πρόσφατη τεχνολογία, έχει κατακλείσει την καθημερινότητά μας, ενώ συσκευές που την χρησιμοποιούν μπορούν να βρεθούν σε αυτοκίνητα, αεροπλάνα, καταστήματα, οικιακές συσκευές και πολλά άλλα.
Η πρώτη εμφάνιση μίας οθόνης που να χρησιμοποιεί τεχνολογία αφής, σύμφωνα με τους ιστορικούς, τοποθετείται πίσω στο 1965. Εμπνευστής της ο E.A. Johnson του Royal Radar Establishment στο Malvern του Ηνωμένου Βασιλείου. Η τεχνολογία που χρησιμοποιούσε η συγκεκριμένη οθόνη είναι η γνωστή μας capacitive touch που βρίσκουμε ακόμα και σήμερα σε πολλά smartphones της αγοράς.
Τη δεκαετία του 1970, o Dr. G. Samuel Hurst και η ομάδα του στο πανεπιστήμιο του Κεντάκι, δημιούργησαν, σχεδόν τυχαία, μία νέα τεχνολογία αφής για οθόνες, γνωστές ως resistive touchscreens. Η νέα αυτή τεχνική, χρησιμοποιούσε ένα αγώγιμο φύλλο καλύμματος, που όταν κάποιος του ασκούσε πίεση, αυτό ερχόταν σε επαφή με ένα φύλλο που περιείχε ένα σύστημα συντεταγμένων (x,y).
Οι resistive touchscreens ήταν οικονομικά προσιτές, ενώ παράλληλα ήταν αρκετά ανθεκτικές για απαιτητικές εφαρμογές όπως σε εργοστάσια, εστιατόρια και νοσοκομεία. Κατά καιρούς, έχουν χρησιμοποιηθεί και από του κατασκευαστές smartphone συσκευών, όμως πλέον η χρήση τους είναι αρκετά περιορισμένη.Η δεκαετία του 1980, ονομάστηκε «δεκαετία αφής», αφού για πρώτη φορά κάνουν την εμφάνισή τους οθόνες πολλαπλών επαφών (multitouch screens). Η πρώτη συσκευή που ενσωμάτωνε αυτή την τεχνολογία, έκανε την εμφάνισή της το 1982 στο πανεπιστήμιο του Τορόντο και δημιουργήθηκε από το Nimish Mehta.
Πρόκειται για μία επιφάνεια από ένα ημιδιαφανές πλαστικό φίλτρο, τοποθετημένο επάνω από ένα φύλλο γυαλιού, που φωτιζόταν από ένα λαμπτήρα φθορίου. Μία κάμερα που είχε τοποθετηθεί κάτω από αυτή την επιφάνεια, μπορούσε να αναγνωρίσει τις σκιές που εμφανίζονταν στο φίλτρο όταν κάποιος το ακουμπούσε, ενώ στη συνέχεια μετέδιδε το ψηφιακό σήμα που λάμβανε σε έναν επεξεργαστή σήματος για την ανάλυσή του. Πηγή: secnews.gr
